در این لیست تعدادی از همکلاسی های کلاس پنجم را آورده ام اگر اسم کسی از دوستانم جا مانده اعلام نماید تا لیست را کامل کنم.
1. سید فاضل ارمکان
2 علیرضا فقیهی
3. میلاد قاسمی
4. امیر حسین بزار رحیمی
5. حسین زرین کمر
6. امیر حسین محمد زکی گودرزی
7. سپهر سمائی
8. امیر عباس زمانی
9. حسین غفاری
10. سید علیرضا موسوی بهبهانی
11. سپهر پرویز
12. شاهرخ درویشی
13. عباس کاوه
14. پوریا سالاری
15. پرهام قربان زاده
16. امیر حسین موسوی
17. امیر حسین مهدیان
18. تیموری
19. سامان غیاث
20. علی حسین پور
21. علی خلیلی طاری
22. قوامی
23. دم شناس
24. اصغری
25. سمیعی
26. امیر حسین مدیری
27. مهرشاد وهابی
28. ..
29...
30...
انتخابات شورای دانش آموزی شروع شده وبنده هم قصد شرکت در این انتخابات را دارم .برنامه ها و وعده های من در این انتخابات به ترتیب زیر است :
1 . نوشتن اخبار و برنامه ها وفعالیت های مدیران ،معلمان ،و دانش آموزان مدرسه در وبلاگ اینترنتی مدرسه بیستون نهرانپارس به ادرس : http://bistonschool.blogfa.com/
2. معرفی مدرسه ودانش آموزان مدرسه ی بیستون تهرانپارس به دانش آموزان و مدارس سراسر گشوردر فضای مجازی ((اینترنت)).
3. آموزش دانش آموزان با کامپیوتر ،فضای مجازی و وبلاگ نویسی وایجاد وبلاگ اینترنتی جهت تحقیق مطالب علمی ودرسی وآشنایی با دانش آموزان مدارس اینترنتی کشور.
4. آموزش وکمک به دانش آموزانی که در بعضی از دروس ضعف دارند.
5. برنامه ریزی برای برگزاری مسابقات ورزشی،علمی،مذهبی،فرهنگی وهنری درمناسبت های مختلف و تشکیل تیم های مختلف.
6. رسیدگی به شکایات وپیشنهادات ونظرات دانش آموزان .
7. ارتباط با مدیران مدرسه وانتقال نظرات و پیشنهادات دانش آموزان به مدیر.
8. همکاری در برنامه ریزی واجرای مناسبت های مختلف مدرسه مثل نشریه ی دانش آموزی ، امور اردویی ،نماز جماعت، دهه ی محرم در مدرسه.
9. کمک به ایجاد نظم و انضباط بیشتر دانش آموزان وماموران جهت اجرای بهتر .
با سلام .
وبلاگ مدرسه ی بیستون راه اندازی شد .در این وبلاگ اخبار وبرنامه های مدرسه ی ما برای خوانندگان وبینندگان نمایش داده می شود. خوشحال میشوم به ما سر بزنید ونظر بدهید.
ادرس :
وقتی صحبت از NFC در اکو سیستم موبایل میشود، اغلب درباره پرداختهای الکترونیک میشنویم زیرا این، مهمترین کاربرد NFC در آینده است. ولی NFC در دستگاههای موبایل کاربردهای دیگری هم دارد که برخی از آنها هماکنون نیز در دسترس هستند. مثلاً برای شناسایی دو تلفن هوشمند و انتقال عکس، یا هماهنگ کردن هدست بلوتوث با تلفن نیز میتوان از NFC استفاده کرد.
در ادامه مطلب با ما همراه باشید تا به دور از اصطلاحات فنی، کمی بیشتر از این تکنولوژی برای شما بنویسیم.
NFC به معنای «ارتباط میدانی با بُرد کوتاه» است؛ مجموعهای از استانداردها برای تلفنهای هوشمند یا هر دو دستگاه دیگری که قرار است از طریق نزدیک شدن (فاصله صفر تا پنج سانتیمتر) با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این مجموعه استانداردها شبیه 802.11b یا 802.11n برای وای-فای است، یعنی پروتکلهایی را برای ارسال و دریافت اطلاعات تنظیم میکند.
کاربردهای NFC شامل پرداختهای الکترونیک (مثلاً با استفاده از گوگل والت)، تبادل اطلاعات در فاصلههای کوتاه (مثلاً لمس دو تلفن برای تبادل عکس) و سادهسازی راهاندازی وای-فای و بلوتوث است. در عین حال، برقراری ارتباط میان یک دستگاه NFC و یک "چیپ NFC بدون منبع انرژی" که به آن tag گفته میشود نیز ممکن است.
برای اینکه تلفن هوشمند شما بتواند با دستگاههای دارای NFC ارتباط برقرار کند، بایستی از چیپ NFC برخوردار باشد. تکنولوژی NFC بر اساس "شناسایی فرکانس رادیویی" (RFID) ساخته شده که به یک گجت امکان میدهد تا به گجتی دیگر امواج رادیویی ارسال کند و پس از شناسایی یکدیگر، عملیات مشخصی بین آنها انجام شود.
دو دستاورد NFC، مصرف انرژی بسیار اندک و امنیت نسبی مناسب است. اگر کسی بخواهد از طریق NFC به دستگاه شما رخنه کند و یا در ارتباط NFC دستگاه شما با یک دستگاه دیگر اخلال به وجود بیاورد، بایستی بسیار به گجت شما نزدیک شود که این کار بدون جلب توجه و مشکوک کردن شما، تقریباً ممکن نیست.
از میان ارتباطات رادیویی موجود در تلفنهای هوشمند، NFC و بلوتوث بُرد کوتاهتری دارند. اولی در حد چند سانتیمتر و دومی تا چند متر. NFC برای پرداختهای الکترونیکی بهتر است و بلوتوث برای انتقال فایلها. فرکانس کاری NFC معادل 13.56 مگاهرتز است که نسبت به بلوتوث با فرکانس 2.5 تا 2.5 گیگاهرتز خیلی کمتر است.
به خاطر همین تفاوت فرکانس است که بلوتوث میتواند از انتقالهای سریع در دامنه چند متر پشتیبانی کند. اما NFC با بُرد کوتاهش نظر بسیاری از کمپانیها از جمله گوگل، مایکروسافت، و کمپانیهای ارائه دهنده کارتهای اعتباری را به سوی پرداخت با کیف پول الکترونیک جلب کرده.
البته NFC میتواند کاربردهای دیگری هم داشته باشد. به عنوان مثال سونی و سامسونگ در حال کار بر روی تگهای NFC هستند که با نصب آنها در خانه، اتومبیل، محل کار، فروشگاهها و بسیاری مکانهای دیگر، میتوان از NFC به عنوان ماشهای برای برقراری ارتباط و انجام بعضی کارها یا دریافت یک سری اطلاعات استفاده کرد. کافی است تلفن همراه خود را به تگ نزدیک کنید، تا به طور خودکار ماشه چکیده شود.
پس فهمیدیم که NFC یک روش برای ارتباط بین وسایل، در فاصله کوتاه است. اگر درباره آنتنها اطلاعاتی داشته باشید میدانید که هر کدام با فرکانس عملیات خاصی کار میکنند. در مورد NFC این فرکانس 13.56 مگاهرتز است که فرکانس پایینی در مقایسه با فرکانس بلوتوث به شمار میرود.
طول موج این فرکانس 22 متر است و این به آن معنا است که یک آنتن نیمموج مناسب برای دریافت و ارسال از طریق NFC باید 11 متر طول داشته باشد. عین روز روشن است که آنتنهای NFC تلفنهای هوشمند نمیتوانند این اندازه باشند. از طرفی اگر آنتنی نباشد، ارتباطی هم نیست و کیف پول دیجیتال هم معنا نخواهد داشت.
چالش بزرگ این است که بتوان در حجمی کوچکتر از 5٪ از طول موج، آنتن مناسبی جا داد و بر اساس تئوری آنتنها میدانیم که از چنین آنتن کوچکی نمیتوان انتظار ایجاد موجی را داشت. بنابراین آنتنهای قدیمی در اینجا به کار نمیآیند و در نتیجه آنتنهای NFC اصلاً آنتن واقعی نیستند. پس چه هستند؟
آنتن NFC در حقیقت یک القاگر (Inductor) است. القاگرها میتوانند طوری ساخته شوند که با همدیگر کار کنند؛ یعنی با جفت شدن متقابل. بنابراین وقتی میدان مغناطیسی یک القاگر از نزدیکی دیگری عبور کند، یک جریان القایی در دومی ایجاد میشود. یعنی یک انتقال انرژی بدون تماس؛ دقیقاً همان چیزی که به درد NFC میخورد.
از این رو آنتن NFC در حقیقت نه یک آنتن بلکه یک القاگر بزرگ است و هر چه این القاگر بزرگتر ساخته شود، کیفیت ارتباط بهتر میشود. البته به این معنا نیست که فقط با یک چیپ کار ما راه میافتد، چون بُرد آن به زحمت از خودِ چیپ فراتر میرود. بنابراین در صورت لزوم میتوان میدان آن را به طریقی (مثلاً با سیمپیچی به دُور آن) تقویت کرد.
یک دریافت کننده NFC (مثلاً دستگاه پرداخت وجه در فروشگاه) از طریق القاگر خود که با فرکانس 13.56 کار میکند، یک میدان مغناطیسی را به وجود میآورد. پس وقتی تلفن هوشمند خود را به دریافت کننده نزدیک کنید، باعث القا در آن و برقراری ارتباط میشود.
به نظر میرسد که در برخی از موارد، NFC در حقیقت فقط به عنوان چیپ شناسایی کار میکند و تبادل دادههای سنگین از طریق بلوتوث یا وای-فای انجام میشود. مثلاً برای ارسال سریع عکس با گلکسی اس 3 شما ابتدا باید NFC را فعال کنید، بعد دو تلفن سامسونگ را که قابلیت S Beam دارند از ناحیه پشت (محل قرارگیری چیپ NFC) به هم بچسبانید تا همدیگر را شناسایی کنند، و سپس با تأیید لمسیِ شما کار انتقال انجام میشود؛ اما از آنجا که برای ارسال فایل از Wi-Fi Direct استفاده میشود، میتوانید دو تلفن را از هم دور کنید و خیالتان راحت باشد که ارسال مختل نمیشود.
اما در مواردی مثل پرداخت الکترونیک، از آنجایی که فقط حجم اندکی داده منتقل میشود، کار انتقال میتواند از طریق خود چیپ NFC انجام بگیرد.
ان اف سی، آیفون 5 و Passbook. کیف پول الکترونیک گوگل
یا گوگل والت. Square. پی پال. هر روزه درباره توسعه طرح های
پرداخت الکترونیک و معرفی سرویس های تازه در این زمینه اخبار جدیدی می شنویم. اما
در نهایت، کی می توانیم کیف پول مان را دور بیاندازیم؟ به گمانم به این زودی
نتوانیم از شر کیف پول و پول های کاغذی خلاص شویم، حداقل در یکی دو دهه آینده.
حتی اگر تلفن هوشمند فعلی تان از نظر تکنیکی امکان مدیریت پرداخت ها، نگهداری بلیط
ها، کارت های عضویت و شماره های شناسایی را داشته باشد؛ در دنیای واقعی زیرساخت
لازم حداقل تا دهه آینده آماده استفاده عمومی و سراسری نخواهد بود. هرچند که برای
پرداخت ها، اسمارت فون می تواند بسیاری از کارکردهای کیف پول ما را برعهده بگیرد،
بدون اینکه باعث حذف آن شود.
اورن لیوی مدیرعامل پلتفرم پرداخت درون اپلیکیشنی ZooZ می
گوید: «قبل از آن که همه مراکز حقوقی پرداخت با اسمارت فون را به رسمیت بشناسند،
مشتریان نمی توانند با خیال راحت کیف پول های شان را دفن کنند. از دیگر سو، من
اکنون می توانم در یک فروشگاه از پرداخت موبایلی استفاده کنم، اما در فروشگاه دیگر
قادر به این کار نیستم. پذیرش و قبول پرداخت موبایلی برای همه فروشندگان و مشاغل،
نیازمند یک دوران گذار و یک بازه زمانی ۱۰ ساله
است.»
برآورد موسسه تحقیقاتی Forrester Research این است که با لحاظ کردن
فروش ۱۰۰ میلیونی برای سال ۲۰۱۲، تا سال ۲۰۱۶ تنها یک چهارم مصرف کنندگان آمریکایی دارای تلفن های مجهز به NFC
خواهند بود. تا زمانی که اکثریت مصرف کنندگان به چنین ابزارهایی مجهز نشوند،
فروشندگان هم مشوق های کمی برای ایجاد زیرساخت لازم جهت پرداخت های موبایلی (چیزی
به گستردگی پرداخت با چک یا کارت های اعتباری) را دارند. و این بزرگترین مانع در
برابر نابودی کیف های پول است.
به واسطه فشار وارده از طریق شرکت های کارت اعتباری آمریکایی (همچون ویزا)،
بازرگانان و فروشندگان به روز رسانی دستگاه های POS
قدیمی شان را به کندی آغاز کرده اند و کم کم آنها را با مدل های با قابلیت پرداخت
بدون لمس مجهز می کنند. برنامه ریزی زمان انجام این پروژه ۳ تا ۵ سال است. اما مارک هانگ تحلیلگر گارترنر پیش بینی می کند که این
فرایند به شکل واقع گرایانه ۱۰ سال به طول خواهد
انجامید: «این کار به زمان بیشتری برای اجرایی شدن نیاز دارد. احتمالا چنین امری
با برنامه ریزی زمانی سفت و سختی که تعیین شده، به پایان نخواهد رسید.»
علاوه بر این، پرداخت های بر پایه تلفن هوشمند چند مشکل دیگر را هم باید پشت سر
بگذارند تا بتوانند به بازیگر اصلی بازار تبدیل شوند:
رقابت پلتفرم ها یکی از این مشکلات است. گوگل والت. پی پال. همکاری AT&T و
ورایزن تحت پبتفرم Isis و در نهایت برنامه نه چندان مشخص اپل تحت
پروژه Passbook.
ناسازگاری پلتفرم ها. اکنون با وجود گذشت چند سال از عرضه پلتفرم های مختلف
کارتهای اعتباری، هنوز درحالی که بسیاری از فروشگاه های دنیا از کارت ویزا
پشتیبانی می کنند. اما برخی دیگر فقط مسترکارت یا امریکن اکسپرس را می پذیرند. و
این باعث می شود که نیازمند همراهی کارت های مختلفی باشید.
البته متخصصان این صنعت معتقدند که چندان نباید نگران این مشکلات بود، زیرا قبل از
این، نشانه هایی از کارکرد بی عیب و نقص سیستم جدید مشاهده شده و اکنون هم، برخی
جلودار این انقلاب و تکامل هستند. دیوید وولمن از The End of Money می
گوید با توجه به گروه های علاقه مند خو گرفته با تکنولوژی جدید، ژاپن و کره جنوبی
بسیار زودتر از دیگر کشورها به آرزوی دفن کیف های پول دست می یابند.
حتی اگر قرار باشد برای یک دهه دیگر با کیف های پول مان سر کنیم، مطمئنا دلایل
فراوانی وجود دارند که حضور کیف هایی نازک تر و بسیار کم جا تر را تضمین می کنند.
اپلیکیشن هایی مانند Coupon Sherpa و Fandango به همراه تکنولوژی های نوظهوری همچون Passbook
تعبیه شده در آی او اس جدید، جایگزینی مناسب برای چیزهایی همچون کوپن های کاغذی،
کارت های پرواز و بلیط های فیلم و تیاتر هستند. تراکنش و پرداخت هزینه های عمومی
بر اساس اسمارت فون هم (مانند استفاده از NFC) رو به گسترش است. به
تازگی نیوجرسی تمام سیستم حمل و نقل عمومی خود را به گوگل والت مجهز کرده
است.
داستانِ دیگر کارت های مهم درون کیف پول چه می شود؟ مانند کارت های شناسایی
مختلف؟
هانگ می گوید: «در خصوص استفاده از اسمارت فون برای جایگزینی کارت شناسایی رسمی
شما (مانند شناسنامه یا کارت ملی) تکنولوژی از قبل خود را آماده کرده است.» اما
احتمالا جواب در اینجا هم مانند قبل باشد. تکنولوژی حداقل ۱۰ سال جلوتر
آماده شده است و هنوز دولت ها برای تمایل به جایگزینی کامل ابزارهای شناسایی با
شکل های دیجیتال شان نیازمند زمان هستند.
البته باز هم نباید به دنبال جایگزینی کامل کیف پول تان با یک اسمارت فون باشید و
مطمئنا کیف پول تان برای همیشه ناکارآمد نخواهد بود. زیرا در صورت تمام شدن شارژ
باتری تلفن همراه تان چه خواهید کرد؟ البته نوع چیپ ان اف سی به کار رفته در
بسیاری از موبایل ها نیازی به انرژی باتری موبایل ندارد. زیرا هنگامی که آن را به
دستگاه پذیرنده نزدیک می کنید، این دستگاه میدان مغناطیسی ایجاد می کند تا
الکتریسیته لازم برای کارکرد چیپ ان اف سی و انتقال اطلاعات را فراهم آورد.
مطمئنا روزی روزگاری کیف پول شما بلااستفاده گشته و با ابزارهای الکترونیک جایگزین
خواهد شد. اما هنوز راه زیادی تا آن نقطه باقی مانده است. پیش بینی شما در خصوص
آینده این صنعت نوپا چیست؟
فکر می کنید که یک تیشرت به جز جنس مرغوب، رنگ خوب و طراحی زیبا، چه مشخصه و امکاناتی باید داشته باشد؟ نظرتان درباره تیشرتی که صفحه نمایش LED، دوربین، میکروفون، اسپیکر و شتاب سنج داشته و با تلفن هوشمندتان قابل کنترل است چیست؟ این ایده کلی و فکری است که در پس پلتفرم TshirtOS قرار دارد و همان طور که از ظاهرش پیداست، فعلا تنها یک طرح اولیه است و تا تجاری شدن فاصله فراوانی دارد.
این تیشرت می تواند توییت های دریافتی را نمایش دهد، موسیقی و کلیپ های ویدیویی را پخش کند و حتی پس از عکاسی، تصاویر را در اینستاگرام آپلود کند.
CuteCircuit که طراح این تیشرت است، می گوید هنوز همه چیز در حد یک محصول آزمایشی است، اما داشتن یک تیشرت هوشمند می تواند ایده ای بسیار جذاب برای مصرف کنندگان باشد. هنوز هیچ اطلاعاتی در خصوص مشخصات فنی و قیمت یا زمان عرضه این تیشرت اعلام نشده است. البته برخی حدس و گمان ها هم حاکی از نمایشی و تبلیغاتی بودن این حرکت هستند و احتمال عرضه چنین محصولی را بسیار کم می دانند.
به هر حال تا مشخص شدن موارد این چنینی، پیشنهاد می کنم تماشای ویدیوی جذاب این تی شرت را از دست ندهید.
ستارهشناسان در فاصله ۴۰۰ سال نوری از زمین به کشفی شیرین دست یافتهاند. در ابر مولکولی ستارهای شبیه به خورشید قند وجود دارد! البته تاکنون هیچ فضانوردی به این ستاره شیرین قدم نگذاشته است. قندی که از آن در اینجا صحبت در میان است نه طعمی شیرین دارد و نه به شکل مکعب است بلکه قندی که پژوهشگران موسسه نیلز بور در کپنهاگ یافتهاند به شکل گاز در ابر مولکولی یک ستاره جوان موجود است. هنوز هیچ فضاپیما یا فضانوردی به این ستاره نرسیده و چنین چیزی در آینده نزدیک نیز به سختی قابل تصور است.مارکوس پوسل Markus Pössel از رصد خانه جنوبی اروپا به دویچه وله توضیح داده است که چگونه بدون تحقیقات فضانوردان چنین شناختی حاصل شده است: «مسلما انسان به سهولت قادر نیست به آنجا پرواز کند و تکههای کوچک قند را همراه بیاورد. پس مانند ستارهشناسانعمل می کند: آنها نور یا پرتو اشیای دوردست را جمع میکنند.» پیوندهای شیمیایی در فضا با نور بسیار ویژهای که از خود ساطع میکنند آشکار میشوند. از طریق رنگهای نور میتوان تشخیص داد که کدام عناصر شیمیایی در حال تابش هستند. این پدیده برای هر کسی روی کره زمین که برای مثال به لامپهای بخار سدیم توجه کند قابل رویت است. نور زرد این لامپهای خیابانی به دلیل وجود سدیم در آنهاست. در حالت عینی داستان مربوط به شکل سادهای از قند به نام "گلیکلالدهید" است. این قند با قندی که ما با قهوه مصرف میکنیم چندان بیشباهت نیست. مارکوس پوسل در این رابطه میگوید :«برای دانشمندان نشانههای وجود قند در ستارگان دور دست امری بسیار جالب است، زیرا این مولکول آلی میتواند برای حیات آینده بشر مادهای مهم باشد. برای ما منشأ این مواد جذاب است. با اولین نشانههای شکل سادهای از این قند اکنون به این شناخت نایل شدهایم که "گلیکلالدهید" درپیدایش یک سیاره نقش داشته است.» در یافتههای جدید یک چیز واضح است: این مواد ۴۰۰ ساله هستند. زیرا ۴۰۰سال نوری طول میکشد تا نور با اطلاعاتی در مورد قند موجود در فضا به رصدخانه جنوبی اروپا در سواحل شیلی برسد.